Kategoria: Zaburzenia w uspołecznianiu

POPEŁNIENIE CZYNU NIEETYCZNEGO

W tej sytuacji popełnienie czynu nieetycznego na osobie krzywdziciela lub osobach do niego podobnych budzi zwykle przyjemne emocje związane z wy­równaniem rachunku krzywd i przywróceniem subiektywnie rozumianego stanu sprawiedliwości. Jednostka jest przekonana, że jej ofiara, tzn. „krzywdzi­ciel”, zasłużyła na swój los, odczuwa zadowolenie z powodu swego odwetowego zachowania i jest silnie motywowana do uruchomienia takich psychologicznych mechanizmów obronnych, które utwierdzają ją w przeświadczeniu, że postąpiła sprawiedliwie i słusznie.W wielu przypadkach intensywne poczucie krzywdy sprawia, że dochodzi do znacznego osłabienia motywów i działań prospołecznych. Na przykład z badań J. Rawlings (cyt. za: Gołąb A., 1976, s. 270) wynika, że własne cierpienie usprawiedliwia niejako w oczach jednostki to, iż nie stara się zapobiec cierpie­niu innych ludzi zwłaszcza wówczas, gdy koszty takiego postępowania są dość znaczne.

Cześć, jestem Piotrek i od roku prowadzę różnego rodzaju strony i między innymi ten blog. Chciałbym, abyś dołączył do mnie w tej technicznej przygodzie i został na dłużej 🙂

PRZY INTENSYWNYM POCZUCIU

Przy intensywnym poczuciu krzywdy realizacja czynu nieetycz­nego nawet w stosunku do osoby postronnej nie budzi obiekcji podmiotu, ponieważ może on generalizować poczucie krzywdy nawet na osoby niewinne na nich właśnie bierze odwet w taki sposób jak na realnym winowajcy (analo­gicznie jak w wypadku przemieszczonej agresji). W obu przypadkach poczucie krzywdy nie dopuszcza lub przynajmniej znacznie osłabia te konsekwencje naruszenia normy moralnej, które pojawiają się w wypadku poczucia winy skłaniającego do zadośćuczynienia, ekspiacji, działań altruistycznych. Można jednak wyobrazić sobie sytuację odwrotną, kiedy to silnie zaktywizowane po­czucie winy powoduje znaczny nawet wzrost tolerowania krzywd doznawanych od innych ludzi, tak że trudno wówczas o wywołanie poczucia, że jest się trakto­wanym niesprawiedliwie i źle.

Cześć, jestem Piotrek i od roku prowadzę różnego rodzaju strony i między innymi ten blog. Chciałbym, abyś dołączył do mnie w tej technicznej przygodzie i został na dłużej 🙂

ODPOKUTOWANIE GRZECHÓW

Pragnienie ekspiacji, odpokutowania grzechów potrzeba kary prowadzić mogą do tego, że realne cierpienia i krzywdy, jakie spadają w tym stanie na jednostkę uzna ona za sprawiedliwe, słuszne, za takie, które „jej się należą” i na które „zasłużyła sobie”. Dzieje się tak dlatego, że poczucie winy i poczucie krzywdy wyznaczają całkowicie różny stosunek do sankcji karnych będących konsekwencją naruszenia norm postępowania. Po­czucie winy wytwarza świadomość zadłużenia się wobec innych, co powoduje potrzebę kary (Kulczycki M., 1964, s. 14), tak że sankcje karne pełnią funkcję psychologicznej nagrody przywracającej stan równowagi w obrębie „własnego ja .

Cześć, jestem Piotrek i od roku prowadzę różnego rodzaju strony i między innymi ten blog. Chciałbym, abyś dołączył do mnie w tej technicznej przygodzie i został na dłużej 🙂

WYDANIE EKSPERTYZY

Autor pracy miał okazję wydawać ekspertyzę psychologiczno-sądową od­nośnie do kobiety oskarżonej o zabojstwo męża, która dowiedziawszy się o    stosunkowo łagodnym wyroku (czyn zakwalifikowano pod art. 148 § 2k.k. — działanie w stanie silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami) złożyła protest przeciw, jej zdaniem, zbyt łagodnemu wymiarowi kary, a kiedy został on odrzucony, usiłowała odebrać sobie życie. Przykład ten świadczy dobitnie o nasileniu potrzeby kary przy znacznie zaktywizowanym poczuciu winy. Zupełnie inaczej jest z poczuciem krzywdy, które wytwarza potrzebę ukarania innych i motywuje do działań odwetowych. Jeśli zaś w ich następstwie spotykają jednostkę kolejne przykrości wtedy poczucie krzywdy jeszcze bar­dziej rośnie i wzrasta też potrzeba ukarania innych.

Cześć, jestem Piotrek i od roku prowadzę różnego rodzaju strony i między innymi ten blog. Chciałbym, abyś dołączył do mnie w tej technicznej przygodzie i został na dłużej 🙂