INTERPRETUJĄC FAKT

Interpretując ten fakt zakłada się, że u osób o bardzo wysokiej samoakceptacji „wszystko to, co dotyczy własnej osoby, traktowane jest jako tak ważne i tak bardzo skupia uwagę podmiotu, iż pozostawia niewiele miejsca na zainteresowanie się czymś [kimś — przyp. W. P.] innym” (Reykowski J., 1975, s. 137), natomiast bar­dzo niska samoakceptacja „jest źródłem trwałego, silnego napięcia związanego z poważną różnicą między «ja-idealnym» a «ja-rzeczywistym», które to napięcie stanowi podstawę «sił motywujących)), ukierunkowujących działania przede wszystkim na obronę własnego ja» i na podwyższenie własnej wartości” (Reykowski J., 1975, s. 137). W obu przypadkach spostrzegane podobieństwo innych do siebie oraz działania na rzecz ich dobra są znacznie ograniczone.

Cześć, jestem Piotrek i od roku prowadzę różnego rodzaju strony i między innymi ten blog. Chciałbym, abyś dołączył do mnie w tej technicznej przygodzie i został na dłużej 🙂
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)