OPARCIE NA TEORII

Już H. J. Eysenck opierając się na teorii Mowrera wykazał, że osoby te nabywają uspo­łecznione formy zachowania trudniej niż inni ludzie (Eysenck H. J., 1:365), a prace D. T. Lykkena (1955), R. D. Hare’a (1965, 1970), J. O. Cooka i L. W. Barnesa (1964), R. Melzacka i P. D. Walla (1965) i innych dostarczyły argu­mentów empirycznych na rzecz tezy, że wielu przestępców gorzej uczy się reak­cji, w których pośredniczy lęk lub które są wzmacniane redukcją lęku. W ba­daniach tych wykazano przede wszystkim, że psychopatycznego przestępcę bardzo trudno nauczyć, żeby się czegoś bał, jeszcze trudniej nauczyć, żebjr lękał się całej klasy bodźców i sytuacji, a jeśli już się to uda zrobić, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że łatwo „zapomni” czego powinien się obawiać, jeżeli nie będzie mu się o tym konsekwentnie „przypominać”.

Cześć, jestem Piotrek i od roku prowadzę różnego rodzaju strony i między innymi ten blog. Chciałbym, abyś dołączył do mnie w tej technicznej przygodzie i został na dłużej 🙂
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)