W PRZEPROWADZONYCH BADANIACH

W badaniach przeprowadzonych przez D. S. Clastera (1967) dotyczących percepcji ryzyka i niebezpieczeństwa u nieletnich przestępców i osób nieka- ranych stwierdzono, że przestępcy uważają, iż działanie aparatu sprawiedli­wości jest mało efektywne, ponieważ większość przestępstw i tak nie zostaje nigdy ujawniona; przestępcy skłonni są też przypisywać sobie rozległe możli­wości uniknięcia odpowiedzialności w rozmaitych hipotetycznych sytuacjach kryminalnych oraz przypisują też innym przestępcom większą szansę uniknię­cia kary. Wynikałoby stąd, że u przestępców występuje zdeformowana orien­tacja w rzeczywistości społeczno-prawnej w odniesieniu do oceny skuteczności działania organów ścigania, a także co do oceny „przebiegłości” sprawców przestępstw (w tym również siebie samego), co zdaniem Ciastera wynika stąd,, że rzeczywistość tę odbierają oni w sposób życzeniowy, z punktu widzenia swych antyspołecznych potrzeb i pragnień, i że takie nierealistyczne odzwier­ciedlenie rzeczywistości społeczno-prawnej utrudnia im utworzenie moral­ności pozwalającej na względnie poprawne funkcjonowanie w otoczeniu.

Cześć, jestem Piotrek i od roku prowadzę różnego rodzaju strony i między innymi ten blog. Chciałbym, abyś dołączył do mnie w tej technicznej przygodzie i został na dłużej 🙂
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)